Wenecja w jeden dzień - plan zwiedzania krok po kroku

Naszą podróż zaczynamy od dworca Santa Lucia, skąd możemy wybrać się na dwukilometrowy spacer pod Plac św. Marka lub - co polecamy o tej godzinie - skorzystać z tramwaju wodnego (vaporetto) linii 1, który zabierze nas wzdłuż Canal Grande, oferując piękne widoki na Wenecję. Alternatywą jest linia 2, która płynie szybciej (zatrzymuje się na mniejszej liczbie przystanków), przez co gorzej ogląda się zabytki skierowane w stronę wody.

Po drodze zobaczymy fasady słynnych pałaców, w tym Ca' d’Oro i Ca’ Rezzonico, oraz Most Rialto.

Jeśli jednak ruszymy pieszo, możemy tak zaplanować trasę, by przejść przez praktycznie pusty Most Rialto i zrobić mu kilka zdjęć.

Plac św. Marka został nazwany przez Napoleona "salonem Europy". O jego randze najlepiej świadczy fakt, że tylko on miał prawo nosić nazwę Piazza. Wszystkie pozostałe weneckie place otrzymywały nazwę z piazzetta (placyk), piazzale lub campo (pol. pole) na początku. Jeśli masz zapas czasu przed wizytą w bazylice, możesz zajrzeć do ogrodu królewskiego (Giardini Reali).

Od jakiegoś czasu wstęp do bazyliki jest biletowany. Wewnątrz świątyni dostępne są dwie dodatkowo płatne atrakcje: słynny Złoty Ołtarz (Pala d’Oro) oraz muzeum na piętrze, gdzie można zobaczyć oryginalne Rumaki Lizypa oraz spojrzeć na plac św. Marka z innej perspektywy.

Przy jednodniowym pobycie odwiedzenie Pałacu Dożów jest trudne logistycznie, ale warto tak rozpisać dzień, by móc go zwiedzić. W środku można zobaczyć cele więzienne, oficjalne pomieszczenia (jak Sala Wielkiej Rady i Sala Senatu) oraz wystawę muzealną, zarezerwuj sobie przynajmniej 90 minut na wizytę.

Po zwiedzeniu pałacu warto rzucić okiem na Wenecję z góry ze słynnej wieży na Placu św. Marka. Na taras wjeżdżamy windą i nie trzeba pokonywać tak długich schodów jak w większości zabytkowych dzwonnic.

Zwiedzając Pałac Dożów przejdziemy przez wnętrze mostu, który łączył pałac z więzieniem. Warto go też zobaczyć z zewnątrz i zastanowić się, czy poeci epoki romantyzmu mieli rację tak go idealizując.

Pierwszy z sekretów Wenecji, do których nie zachodzi zbyt wielu turystów. Jego monumentalna fasada stanowi połączenie weneckiego późnego gotyku oraz wczesnego renesansu, a wnętrza ozdobione są dziełami sztuki autorstwa znamienitych weneckich artystów - wśród nich znajduje się obraz ołtarzowy Madonna z Dzieciątkiem i świętymi pędzla Giovanniego Belliniego, uważany za jedno z arcydzieł tego artysty.

Następnie warto podejść pod bramy weneckiego Arsenału - dawnej stoczni, będącej najważniejszym kompleksem przemysłowym średniowiecznej Europy. Wstępu do portu bronią dwa lwy. Są to antyczne rzeźby przywiezione z Grecji - jedna z nich znajdowała się w porcie w Pireusie, a druga na drodze z Eleusis do Aten.

Po obejrzeniu Arsenału udamy się na 15 minutowy spacer mniej turystycznymi uliczkami i placami Wenecji, aby trafić do nietypowej księgarni, w której za półki wystawowe służą wysłużone gondole, łodzie oraz wiadra, a stare i zniszczone książki otrzymują tu drugie życia jako podstawki (i nie tylko). Nie każdemu miejsce to przypadnie do gustu, ale jeśli stare książki wystawione na działanie warunków atmosferycznych Was nie odrzucają, to miejscówka ta potrafi zauroczyć.

W tym kościele dominikanów znajdują się groby ponad 20 weneckich dożów oraz innych możnych, którym wzniesiono monumentalne grobowce i mauzolea. Świątynia znajduje się przy pięknym placu Campo San Giovanni e Paolo dla którego warto tu podejść nawet, jeśli nie planujemy zwiedzać samego kościoła. Na placu przed kościołem stoi jeden z najważniejszych posągów konnych epoki Renesansu: pomnik Bartolomeo Colleoniego (Statua di Bartolomeo Colleoni), który wyszedł spod ręki Andrei del Verrocchia.

Mamy już za sobą sporo atrakcji, więc warto chwilę odpocząć. My w trakcie tak aktywnego zwiedzania, gdzie czeka nas jeszcze sporo aktywności, decydujemy się na zjedzenie czegoś lżejszego - w przypadku Wenecji są to cichetti, czyli lokalny tapas. Jeden z naszych ulubionych barów mieści się naprzeciwko - to Osteria al Ponte.

Następnie udamy się w kierunku mostu Rialto - w końcu to jedna z ikon Wenecji, którą trzeba zobaczyć. Ponieważ prawie na pewno będzie o tej godzinie zatłoczony, osoby, które rano szły pieszo i już go widziały, mogą przeskoczyć do kolejnego punktu.

Naszym kolejnym większym celem będzie most Ponte dell’Accademia - z okolic mostu Rialto możemy do niego podpłynąć tramwajem wodnym nr 1 lub 2 (zajmie to około 17 minut) lub ruszyć spacerem przez dzielnicę San Marco (od 25 minut do godziny z przerwą na jedną/dwie atrakcje po drodze). Jeśli ruszysz pieszo, pierwszą atrakcją jest Palazzo Contarini del Bovolo z nietypowymi zewnętrznymi schodami w formie ślimaczej muszli.

Jeśli masz odpowiedni zapas czasu i spacerujesz pieszo zamiast vaporetto, warto rozważyć wizytę w słynnym teatrze La Fenice. Wprawdzie jego wnętrze jest odbudowane po pożarze, ale zachwyci każdego miłośnika tego typu wnętrz. Musisz jednak pamiętać, że celem naszej wycieczki jest Bazylika Santa Maria della Salute, która czynna jest tylko do 17:30, dlatego teatr zwiedzamy bardzo szybko. Ponieważ wnętrza zwiedzamy samodzielnie, możemy się skupić na tym, co nas najbardziej interesuje.

Następnie przejdziemy przez słynny most, oferujący świetny widok na bazylikę Santa Maria della Salute. Najlepiej stanąć na nim w złotej godzinie, więc możesz na koniec dnia tu wrócić.

Na koniec zajrzymy do bazyliki Santa Maria della Salute, która jest jednym z najbardziej rozpoznawalnych symboli Wenecji.

Nasz dzień był bardzo aktywny, ale wciąż zostało jeszcze kilka godzin do wykorzystania. Możesz na przykład:

• Wsiąść w vaporetto i podpłynąć do placu św. Marka, by pospacerować wzdłuż nabrzeża.
• Pospacerować po dzielnicy Dorsoduro, która jest mniej turystyczna, ale pełna klimatycznych lokali gastronomicznych, gdzie zjesz kolację lub się czegoś napijesz.
• Skorzystać z gondoli.
• Lub wrócić vaporetto lub pieszo na dworzec Santa Lucia bądź parking, by zakończyć dzień.